“จริงเหรอคะ? แล้วแด๊ดดี้ว่ายังไง” ลูกพีชตาโต
“จริง...” เทียนอี้พยักหน้า
“ก็บอกว่า... ป๊าไม่มีเมีย จะไปเสกน้องมาจากไหนมันก็บอกให้ไปซื้อมาสิ”
“ผ่านมาเป็นสิบปี... นึกว่าจะเลิกคิดไปแล้ว ที่ไหนได้... พอรู้ว่าหนูท้อง มันดีใจยิ่งกว่าแด๊ดดี้ที่เป็นพ่อซะอีก”
เทียนอี้ก้มลงมองหน้าลูกพีชด้วยแววตาจริงจัง
“แด๊ดดี้ดีใจที่มันรักและเอ็นดูหนูกับน้อง”
“แล้วแด๊ดดี้ไม่หึงเหรอคะ ปกติชอบหึงไม่มีเหตุผล”
“หึ... หึงสิหวงมากด้วย แต่แด๊ดดี้รู้จักลูกชายแด๊ดดี้ดี มันก็กวนประสาทไปอย่างนั้นแหละ”
ลูกพีชฟังแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้... เธอสัมผัสได้ถึงความรักและความเชื่อใจที่พ่อมีต่อลูกชายผ่านน้ำเสียงนั้น
“และที่สำคัญ... แด๊ดดี้รู้ว่าไคเหรินจะปกป้องหนูกับลูกได้ ในวันที่แด๊ดดี้ไม่อยู่”
คนตัวเล็กน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง เธอสวมกอดเอวหนาแน่น
“แด๊ดดี้อย่าพูดแบบนั้นสิคะ... แด๊ดดี้ต้องอยู่กับพีชกับลูกไปนานๆ นะ”
“แล้วก็... พี
