ตลอดทางกลับโรงแรมหรูที่เหมาทั้งชั้น เทียนอี้เอาแต่นั่งจ้องหน้าสวยด้วยสายตาแพรวพราวราวกับหมาป่าจ้องจะตะครุบลูกแกะ มือหนาก็ไม่อยู่สุข ลูบไล้ไปตามต้นขาเนียนภายใต้กางเกง จนลูกพีชต้องคอยตะครุบมือปลาหมึกนั้นไว้ตลอดเวลา เพราะเกรงใจจินกับฮันส์ที่นั่งอยู่หน้ารถ
“ถึงแล้วครับท่าน” จินรายงานเสียงเรียบเมื่อรถจอดสนิทหน้าล็อบบี้โรงแรม
“อืม... พวกมึงไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้ห้ามขึ้นไปรบกวนกู”
สั่งเสร็จก็รีบลากลูกพีชลงจากรถ ตรงดิ่งเข้าลิฟต์ส่วนตัวทันที
ภายในลิฟต์แก้วที่มองเห็นวิวอ่าววิคตอเรียยามค่ำคืนที่สวยงาม...
ยังไม่ทันที่ประตลิฟต์จะปิดสนิท เทียนอี้ก็ต้อนร่างบางไปจนชิดผนังกระจก ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างหิวกระหายราวอดยากมานานแรมปี
“อื้อออ... คุณเทียนอี้... ถึงห้องก่อนสิคะ... เดี๋ยวคนเห็น”
“กระจกด้านนอกมองไม่เห็น... แล้วถึงเห็นฉันก็ไม่สน”
เขาตอบเสียงอู้อี้ มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวโคร่ง บีบเคล้นหน้า
