ภายในโรงงานร้างเหม็นอับไปด้วยกลิ่นสนิมและน้ำมันเครื่องเก่า ลูกพีชถูกมัดมือไพล่หลังติดกับเก้าอี้เหล็กกลางห้อง ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นผง เธอพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ แต่เชือกหนากลับบาดข้อมือขาวจนเลือดซึม
“ฮึก... พี่ฮันส์... พี่ฮันส์อย่าหลับนะ”
เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยเรียกชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล ฮันส์ถูกซ้อมจนสะบักสะบอมหลังจากที่ถูกจับมา ใบหน้าขี้เล่นที่มักจะมีรอยยิ้มเสมอ บัดนี้บวมช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ บาดแผลถูกยิงที่กลางหลังและต้นขายังคงมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
“นะ...นายหญิง...” ฮันส์พยายามลืมตาที่หนักอึ้ง “อย่าร้องไห้...”
“ปากดีนักนะมึง!”
ผัวะ!
หนึ่งในคนร้ายเดินเข้าไปเตะเข้าที่ชายโครงของฮันส์เต็มแรงจนร่างหนากระตุกเกร็งและไอออกมาเป็นลิ่มเลือด
“อย่านะ! ฮือออ... อย่าทำเขา!” ลูกพีชกรีดร้อง พยายามจะเอาตัวเข้าไปบังแต่ก็ทำไม่ได้ “พวกแกต้องการอะไร
