ลูกพีชนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา นัยน์ตากลมโตจ้องมองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หลายวันที่ผ่านมาได้เรียนรู้บทเรียนอันล้ำค่าจาก ‘หลงเทียนอี้’ มามากพอที่จะเข้าใจว่า... การดื้อรั้นหรือพยายามขัดขืนด้วยกำลังที่มีเพียงน้อยนิด มีแต่จะทำให้เจ็บตัวและถูกกักขังหนักกว่าเดิม
‘ถ้าสู้ด้วยแรงไม่ได้... ก็ต้องสู้ด้วยสมอง’
ในเมื่อกรงเล็บของปีศาจมันแข็งแกร่งเกินกว่าจะทำลาย เธอก็จะใช้ความนุ่มนวลและมารยาที่มีนี่แหละ... สยบมาเฟียจอมเผด็จการวัยสี่สิบคนนี้ให้ดู!
หญิงสาวเม้มปากแน่นตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะไม่ยอมเป็นนกน้อยที่นั่งรอเวลาถูกเด็ดปีกอยู่ในกรงอีกต่อไป เธอต้องการอิสระ อย่างน้อยที่สุดคือการได้กลับไปเรียนหนังสือ ได้ไปเจอเพื่อน และได้มีชีวิตเหมือนเด็กสาววัยยี่สิบคนอื่นๆ
และหนทางเดียวที่ทำได้ตอนนี้... คือการร่ายมนตร์ทำให้ ‘ปีศาจ’ ตนนั้นใจอ่อน
08.00 น.
“พีชขอเข้าไปได้ไหมคะ”
“...” มาเฟียใหญ่ไม่ตอบเพียงป
