สิงคโปร์...
คฤหาสน์ตระกูลหลง…
กลิ่นชาอู่หลงลอยอวลอยู่ในห้องนั่งเล่น มาร์คัสนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย สายตาคมมองสลับไปมาระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับลุงอีริค ที่ได้ข่าวว่าไม่สบายเขากับพ่อเลยมาเยี่ยม
ดูเอาเถอะป่วยประสาอะไรถึงได้นั่งถกเรื่องธุรกิจกับพ่อเขาหน้าดำหน้าแดง เสียงไอคอกแค่กนั่นไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของมาเฟียเฒ่าลดลงเลยสักนิด
บทสนทนาของคนแก่สองคนวนเวียนอยู่กับเรื่องธุรกิจ หุ้น และความหลังสมัยหนุ่ม มาร์คัสพรูลมหายใจออกทางปาก เขาอายุยี่สิบสี่ ไม่ใช่หกสิบ ไม่มีอารมณ์มานั่งฟังเรื่องพวกนี้หรอก
ร่างสูงโปร่งลุกพรวดโดมินิคปรายตามองลูกชายตัวดี
“ผมออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย กลิ่นคนแก่แถวนี้มันอับ” มาร์คัสหน้าตาย ก่อนเดินล้วงกระเป๋าออกไปทางหลังบ้านโดยไม่สนเสียงสบถด่าของพ่อที่ไล่หลังมา
“ไอ้ลูกเวร!!”
แสงแดดจ้าช่วงบ่ายปะทะใบหน้า ทว่าลมพัดเย็นสบายจากสวนสไตล์ทรอปิคอลด้านหลังทำให้รู้สึกด
