เวลาต่อมา...
“ไหน... คนไข้กูเป็นยังไงบ้าง”
เสียงกวนประสาทของ ‘หมอฌอน’ ดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับเจ้าของห้องที่ยืนหน้าเครียดเหมือนจะกินหัวคน
“มาช้า!”
“ปากดีนะมึง... ทีตอนทำน้องเจ็บปางตายไม่เห็นรีบแบบนี้” หมอฌอนสวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ด
เทียนอี้กัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์ “เมียกูเป็นไงบ้าง... เมื่อกี้กินข้าวไปคำเดียวก็อ้วกออกมาหมด หน้าซีด ตัวเย็น... มึงรีบดูสิ!”
ฌอนปรายตามองเพื่อนรักด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อย
“หึ... เป็นคนให้ได้ก่อนเถอะมึงน่ะ ค่อยริจะเป็นผัวใคร”
“ไอ้ฌอน!” เทียนอี้ง้างหมัดจะพุ่งเข้าใส่
“หยุด! ถ้ามึงแตะกูแม้แต่ปลายเล็บ กูจะกลับ แล้วมึงก็รักษาเมียมึงเอง!”
คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เทียนอี้ยอมลดมือลงแล้วถอยไปยืนกอดอกหน้าบึ้งอยู่ปลายเตียง ปล่อยให้หมอฌอนเดินเข้าไปหาลูกพีชที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง
“สวัสดีครับคนเก่ง...” ฌอนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวล
