สองเดือนต่อมา...
“ขอบคุณนะ” พี่คงคาพูด
“อะไรคะ” ฉันหันหน้าไปถาม
“ขอบคุณที่เลี้ยงลูกของพี่ได้ดีขนาดนี้” เขานั่งยิ้มอยู่ที่เก้าอี้ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่
“ลูกของหนู หนูก็ต้องเลี้ยงให้ดีสิคะ”
“ลูกของเรา” เขาทำหน้าขรึม
“ค่ะ” ฉันตัดจบ ขี้เกียจเถียงกับคนมีอำนาจคับฟ้า เถียงไปฉันก็ไม่มีทางชนะ แล้วคือตอนนี้ลูกชายของฉันหายเป็นปกติ
วันนั้นน้องวอร์มตื่นมาก็มีอาการงุนงงกับผู้ชายที่นั่งเฝ้าเขา นั่นก็คือพี่คงคา ก็พี่เขาเล่นนั่งเฝ้าลูกไม่ห่าง นั่งเชยชมลูกทั้งคืน พอลูกถามฉันก็ต้องบอกว่านี่คือพ่อของเขา จะไม่บอกลูกแบบนั้นคนเป็นพ่อก็จ้องฉันตาขวาง
‘ถ้าลูกตื่นต้องบอกว่าพี่คือพ่อทันที’
นี่คือคำขู่ที่เขาขู่ฉันเอาไว้ก่อนที่ลูกจะตื่น
ยังดีที่ฉันบอกลูกอยู่เสมอว่าพ่อของเขาทำงานหนักจึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถ้าบอกว่าพ่อของเขาตายแล้ว คงวุ่นกว่านี้
ซึ่งพอลูกฉันรู้ว่านั่นคือพ่อของเขา เขาก็ฉีกยิ้มกว้างให้คนเป็นพ่อในทันท
