“ว่าไงคะน้องจิว”
ฉันกดรับสายขณะที่กำลังง่วนกับการเช็คบัญชีรายชื่อนักท่องเที่ยวที่มาพักในรีสอร์ท
ผ่านมา3วันแล้วตั้งแต่คืนนั้นที่ฉันอ้างกับบอดี้การ์ดว่าลูกค้าที่รีสอร์ทมีปัญหา ฉันต้องกลับมาเคลียร์ด่วน ซึ่งทุกคนเชื่อฉันอยู่แล้วไง
(คุณป๊ากำลังไปหาคุณไลลาที่รีสอร์ทนะคะ รีบๆเก็บพวกนั้นเลยค่ะเผื่อคุณป๊าเข้าไปเจอ) เสียงน้องจิวดูร้อนรน และค่อนข้างกระซิบกระซาบ
“โอเคจ้ะ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ” ฉันไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาทำไม แต่ที่แน่ๆเขาจะเห็นข้าวของในห้องฉันไม่ได้
เหตุจูงใจอะไรที่ทำให้เขามาฉันไม่รู้ เพราะเขาไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว
ฉันสลัดความคิดทุกอย่างทิ้ง แล้วรีบกลับไปที่บ้านของตัวเองซึ่งอยู่ห่างจากรีสอร์ทไม่มากนัก ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะมารื้อค้นบ้านฉันไหม แต่ปลอดภัยไว้ก่อนคงจะดีกว่ามาก เพราะภายในห้องฉัน ฉันเพิ่งจะนำรูปลูกชายมาตั้งคู่กับพ่อของเขา
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
“มีแข
