“เมียกูไปไหน!” ผมตวาดเสียงดังลั่นบ้าน เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วไม่เจอหน้าจิว ไม่เห็นแม้เงา
เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้รวมถึงโทรศัพท์มือถืออยู่ครบ และที่สำคัญ ‘มีแหวนที่ผมให้เธอไว้ด้วย’
จิวถอดวางทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง
“ไม่รู้ครับ” เสียงของบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตตอบเป็นเสียงเดียวกัน
“ไม่รู้ได้ยังไง คนหายไปทั้งคน ฉิบหายกันจริงๆ” ผมโวยลั่นบ้าน ก่อนจะเดินขึ้นมาตั้งสติในห้องนอน
เมื่อวานผมแค่อยากแกล้ง แล้วมันก็เลยถลำลึกเกินไป
ผมชวนเธอกลับบ้าน เพื่อหวังให้เธอง้อผมแบบเต็มที่ แต่ระหว่างนั้น ลูกค้าที่จะลงทุนทำธุรกิจกับป๊าก็ติดต่อขอพบผมกระทันหัน ผมก็เลยไปทันที!
โดยไม่คิดบอกจิว เพราะอยากให้เธอรู้สึกนึกคิดว่าผมน่ะโกรธเธอนะ
ผมมาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง การเจรจาก็นานพอสมควร ประมาณ2ทุ่มกว่าๆ ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น จากนั้นผมก็เดินทางออกจากร้านอาหาร
แต่สายตาของผมดันบังเอิญเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิง
