“โทรไปบอกให้เพื่อนเธอกลับไปซะ เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอเอง” พี่สิงห์เปลี่ยนประเด็นพูกส่งฉันแทนที่จะตอบคำถาม
“ไม่ค่ะ พริ้งจะกลับกับเพื่อน”
“อย่าดื้อกับฉันให้มาก” สายตาอำมหิตจ้องมองใบหน้าของฉันอย่างเอาเรื่อง
“นี่ พี่สิงห์เอาคืนมานะมาค้นกระเป๋าของคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”
“พี่สิงห์นั่นมันโทรศัพท์พริ้งนะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้” ฉันโวยวายเสียงดัง ก็พี่สิงห์น่ะสิ จู่ๆ เขาก็ดึงกระเป๋าสะพายฉันไป แถมยังหยิบโทรศัพท์ของฉันไปกดอะไรก็ไม่รู้ ฉันจะแย่งมาก็ไม่ได้เพราะพี่สิงห์ดันตัวฉันเอาไว้
เขารู้รหัสผ่านโทรศัพท์ฉันงั้นหรอ บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันหายมึนหัวแล้ว ตาสว่างเลยแหละ
“เอาคืนมานะ !!”
“ถ้าอยากได้คืน ก็ตามฉันมา” พี่สิงห์กระตุกยิ้ม เขาควงโทรศัพท์ของฉันหมุนไปมาตรงหน้าก่อนจะหยักคิ้วให้ฉันแล้วเดินนำหน้าฉันไป
ฉันจะทำไงได้ล่ะ ถึงไม่อยากจะตามไปแต่ทั้งกระเป๋าทั้งโทรศัพท์ก็อยู่กับเขาหนิ เฮ้อ...
พี่สิงห์พาฉันเข
