ภายในห้องที่มืดสนิทแถมยังเงียบสะจนรู้สึกวังเวง ในตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่สิงห์
พี่สิงห์น่าจะรู้ดีว่าฉันคิดยังไงกับเขาแต่ก็ยังจะทำแบบนี้ทั้งที่ตังเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน แบบนี้มันจงใจแกล้งฉันชัดๆ
“จะดิ้นทำไมนักหนา ไม่กลัวเจ็บเท้าหรือไง” พี่สิงห์ถามเสียงดุ
“ไม่อยากให้ดิ้นก็ปล่อยพริ้งสิจะกอดทำไม”
“เรื่องของฉัน”
“มันอึดอัดนะคะ” ฉันดิ้นๆแต่ไม่ถึงกับแรงมากเพราะกลัวว่าข้อเท้าจะเผลอไปโดนอะไรที่ทำให้เจ็บ
“ฉันหนาว” พี่สิงห์ตอบเสียงเรียบพร้อมกับกำชับกอดแน่นกว่าเดิม
“ก็ห่มผ้าอยู่หนิ ถ้าหนาวก็เบาแอร์สิคะ”
“ไม่ล่ะ กอดเธออุ่นดี”
“แต่พริ้งอึด....”
“เงียบๆ ฉันจะนอนถ้าคืนเธอยังพูดมากหรือดิ้นอยู่ฉันจับเธอแก้ผ้าจริงๆแน่”
“.....” ฉันรีบเม้มปากเข้าหากันแน่นทันที เขามันป่าเถื่อนที่สุด
“คงรู้ดีนะว่าแก้ผ้าแล้วอะไรจะเกิดขึ้น”
นี่เป็นคำขู่สงของพี่สิงห์เสียงสุดท้ายก่อนท
