ฉันเลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรกับพี่สิงห์ต่อ บางทีมันคงไม่ใช่ของพี่สิงห์ จริงๆ ก็ได้
พี่สิงห์นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงอยู่อย่างนั้นแล้วก็มองหน้าฉันเป็นระยะๆ ในมือของพี่สิงห์ถือโทรศัพท์อยู่แต่เขาไม่ได้สนใจโทรศัพท์สักเท่าไหร่
“เมื่อไหร่จะกลับคะ ?” ฉันถามพี่สิงห์อีกครั้ง
“เธอออกจากโรงพยาบาล”
“ไม่ต้องมาเฝ้าหรอกค่ะเดี๋ยวเพื่อนพริ้งก็มา พี่สิงห์กลับไปเถอะมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาเฝ้า...”
“จำเป็นสิ ใครบอกเธอว่าไม่จำเป็น ?” พี่สิงห์เลิกคิ้วขึ้นถาม
“จำเป็นตรงไหน เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักหน่อย”
“.....” พอฉันถามแบบนี้ออกไปพี่สิงห์ก็เงียบจากนั้นเขาก็พ่นลมหายใจออกมา
“ดีกัน....”
“คะ ? วะ ว่าไงนะ”
ฉันตาโตขึ้นมาทันที ไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปหรือเปล่าเหมือนฉันได้ยินพี่สิงห์พูดว่า ‘ดีกัน’ แต่เขาพูดเสียงเบามาก ๆ
แกร็ก!!
พี่สิงห์กำลังจะพูดแต่ประตูห้องดันเปิดเข้ามาสะก่อน เป็นนางพยาบาลที่เข็นร
