พี่สิงห์เอื้อมมือมาจับมือฉันโดยที่ฉันไม่สามารถหนีหรือปัดมือเขาออกได้เลย คนอะไรก็ไม่รู้แรงเยอะเป็นบ้า
“กลับห้อง” พี่สิงห์ไม่ได้ทำหน้าดุฉันนะ แต่เหมือนจะงอน ๆ มากกว่า
“กลับเถอะแกมันดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีกนะ” ดูเอาสิสายธารกับพี่สิงห์เดี๋ยวนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย
“ก็ได้ !!”
ฉันลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องโดยมีพี่สิงห์ที่เดินตามหลังมาติด ๆ
พอฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเองพี่สิงห์ก็รีบแทรกตัวเข้ามาข้างในอย่างรวดเร็ว เหมือนเขารู้ทันว่าฉันจะรีบปิดประตูไม่ให้เขาเข้ามา
“กินข้าวต้ม”
“ไม่หิว”
“ไม่หิวก็ต้องกิน เธอต้องกินยาด้วยนะ”
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบชามข้าวต้มอุ่นในไมโครเวฟ ต้องกินยาด้วยยังไงฉันก็ต้องกินข้าวก่อนอยู่ดี
“ทำอะไรคะ !!” ฉันรีบหันหน้าไปทางอื่น ก็พี่สิงห์น่ะสิ จู่ๆ ก็ถอนเสื้อผ้าออกต่อหน้าต่อตาฉัน ไม่ใช่ไม่เคยเห็นนะ แต่ใครจะไปชินกันล่ะอีกอย่าง
