“
ฉันยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้อีกแล้วขืนยืนแบบนี้ต่อไปพี่สิงห์ต้องจับอาการเขินของฉันได้แน่ ๆ ดังนั้นฉันจึงต้องรีบเดินหนีพี่สิงห์อีกครั้ง
“ปลดล็อกรถสิคะ” ฉันหันไปบอกพี่สิงห์ที่เดินตามหลังฉันมาติด ๆ ตอนนี้เราเดินมาถึงรถกันแล้ว
แต่แล้วพี่สิงห์ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวฉัน เขารวบมือของฉันทั้งสองข้างขึ้นไปตึงเอาไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวของเขา จากนั้นก็จ้องมองใบหน้าของฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
“พี่สิงห์เดี๋ยวมีคนมาเห็น ทำบ้าอะไรเนี่ย ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ” ฉันดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นแต่มันก็ไม่เป็นผล
“ตรงนี้มีแค่เธอกับฉัน”
“ก็นั่นแหละ ถ้าเกิดมีคนผ่านมาละคะ”
“แล้วยังไง ?”
“พี่สิงห์” ฉันเรียกชื่อผู้ชายตรงหน้าออกไปอย่างเหลืออด เขามันคนไม่มียางอายเลยจริง ๆ
“พรุ่งนี้เธอไม่มีเรียน ?”
“.....” รู้ดีไปอีก นี่แอบมีตารางเรียนของฉันแหงเลย หลายครั้งแล้วที่รู้เวลาเรียนของฉันแบบนี้
“พ่
