เสียงปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวของปรายฟ้าดังลั่นจนพนักงานที่เดินผ่านไปมาสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่อยู่เพียงลำพัง หน้ากากนางเอกผู้อ่อนหวานก็หลุดลุ่ยทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
“กรี๊ดดดดด!”
ปรายฟ้ากวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานทิ้งลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงแจกันดอกไม้แตกกระจายไม่ต่างจากศักดิ์ศรีของเธอที่ถูกติณณ์เหยียบย่ำต่อหน้าพนักงานชั้นต่ำพวกนั้น คำว่า ‘เมีย’ และ ‘ผู้หญิงที่รักที่สุด’ ยังคงดั่งก้องอยู่ในหูเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจ
“แก... อีฟาร์ม! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!”
เธอนั่งหอบหายใจรัวอยู่ที่ขอบโต๊ะ ดวงตาวาวโรจน์แดงก่ำด้วยแรงริษยา ปรายฟ้ายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพยายามเรียกสติที่ขาดผึงให้กลับมา ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก
‘ไม้ตายสุดท้าย ที่เธอเก็บไว้เพื่อใช้ปลิดชีพความสุขของฟาร์มโดยเฉพาะ’
ภายในห้องทำงานที่ข้าวของกระจัดกระจาย ปรายฟ้ายืนหอบหายใจรัว เธอมองซากแจกันที่แตกละเอียดบนพื
