สัปดาห์ที่แสนจะวุ่นวายค่อย ๆ ผ่านพ้นไป เหมือนคลื่นแรงที่ซัดเข้าฝั่ง ก่อนจะทิ้งไว้เพียงรอยชื้นจางๆ ให้หัวใจได้จดจำว่าเคยหนักหนาแค่ไหน ฟาร์มกลับเข้าสู่ชีวิตประจำวันอีกครั้ง เช้าไปเรียน บ่ายเข้ากองถ่าย เย็นกลับมาทบทวนบทแล้วเข้าร้านกับติณณ์
ตั้งแต่ข่าวอักษรย่อถูกปล่อยออกมา เตชินทร์ก็ยังคงอยู่ในกองถ่ายเหมือนเดิม แต่ความใกล้ชิดระหว่างเขากับฟาร์มกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับมีเส้นบาง ๆ ถูกขีดกั้นไว้
ทุกครั้งที่ต้องเข้าฉากด้วยกัน บทสนทนาของเขาถูกจำกัดอยู่แค่เรื่องงาน และเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน มือที่เคยถือวิสาสะ วันนี้แตะต้องเธอเพียงเท่าที่กล้องต้องการเท่านั้น และปล่อยออกทันทีเมื่อผู้กำกับสั่งคัต แม้แต่สายตาที่ทำให้ฟาร์มต้องรู้สึกอึดอัดก็ไม่มีอีกต่อไป
ฟาร์มรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ดี แม้จะไม่มีคำขอโทษ ไม่มีคำอธิบายใดหลุดออกมาจากปากของเขา แต่การถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ นั้น ก็ดังพอจะบอกว่าเตช
