~สองวันหลังการผ่าตัด~
แสงไฟสีขาวในห้อง ICU ยังสว่างนิ่งไม่ต่างจากเมื่อคืนก่อน เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างบางของเมย์นอนอยู่บนเตียง ดวงตาปิดสนิท ท่อช่วยหายใจยังคงอยู่ที่เดิม ราวกับเวลาหยุดเดินอยู่ตรงนั้น
เวลาผ่านไปแล้วกว่าสองวัน แต่เมย์ยังไม่ฟื้น ฟาร์มยืนอยู่หลังแผ่นกระจกใส มือบางแนบลงกับมันเบา ๆ สายตามองใบหน้าซีดของพี่สาวที่เธอรัก น้ำตาไม่ได้ไหลออกมาแล้ว ไม่ใช่เพราะไม่เสียใจ แต่เพราะมันเจ็บเกินกว่าจะร้องไห้ออกมาได้อีก
“พี่เมย์ยังไม่ตอบสนองอะไรเลยใช่ไหมคะ”
“ยังค่ะ คนไข้ยังต้องอยู่ในการดูแลอย่างใกล้ชิด” คุณพยาบาลพยักหน้าเบา ๆ
ฟาร์มพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวถอยออกมาอย่างช้า ๆ ติณณ์ยืนรออยู่ไม่ไกล เขามองเธอเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าในหัวเธอกำลังคิดอะไร ทั้งคู่เดินมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้อง ICU ความเงียบแผ่ปกคลุมอยู่นาน จนฟาร์มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“เฮีย…”
เธอเงยหน้าหันมามอง
