เราเดินมาที่ชั้นสองมายังห้องนอนของไทน์ไทม์ ฉันเปิดประตูห้องเข้ามาเบา ๆ ทิกเกอร์เดินตามหลังเข้ามา
ทุกอย่างเงียบลงเมื่อฉันนั่งลงที่พื้นข้างเตียงนอนของลูก ส่วนทิกเกอร์ก็ยืนนิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง น้ำตาเขาไหลอีกครั้งก่อนจะนั่งลงข้างฉันแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสที่แก้มของน้องไทม์
“คนนี้ชื่ออะไร” เสียงสั่นเครือเอ่ยถาม
“น้องไทม์”
“งั้นคนนี้ก็น้องไทน์” มืออีกข้างของทิกเกอร์เอื้อมไปลูบแก้มของน้องไทน์
“ไม่คนนี้พี่ไทน์ ต้องเรียกเขาพี่เพราะเขาเกิดก่อน ไม่งั้นเขาไม่ยอม” นี่คือเรื่องที่ต้องจำเลยล่ะ
“หน้าเหมือนเกอร์เลย”
“นิสัยก็เหมือน” ชอบใช้ความรุนแรง ทั้งที่ฉันไม่เคยสอนเรื่องพวกนี้เลย
“ก็ลูกทิกเกอร์นี่เนอะ” ทิกเกอร์หันมายิ้มทั้งน้ำตา
“อื้ม ลูกเกอร์สิ ถอดแบบมาอย่างกะถ่ายเอกสาร ไม่ใช่ลูกจะให้ว่าไง น่าน้อยใจจะตายไป ทิทั้งอุ้มท้องอย่างลำบาก คลอดก็เจ็บแทบขาดใจ เลี้ยงกว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ต้องอดหลับ
