เช้าวันต่อมา…
“ไม่ให้ขับรถกลับมาจริงเหรอ” ทิกเกอร์กำลังอ้อนฉัน เพื่อที่เขาถ่ายงานเสร็จจะได้กลับมาที่นี่ มาหาฉันและลูก
“อันตราย แล้วก็เสียเวลาพักผ่อนนะเกอร์ พอเช้าอีกวันก็ต้องขับรถเข้ากรุงเทพเพื่อถ่ายงานอีก ทิอยากให้เกอร์พักผ่อนให้เต็มที่นะ”
“แต่ลูกกำลังติดเกอร์ เกอร์ไม่อยากให้ลูกคิดว่าเกอร์ทิ้งลูกเลย” น้ำเสียงเศร้ามาเลย
“เดี๋ยวทิจะช่วยพูดให้ลูกเข้าใจเองนะ เกอร์ไปทำงาน โฟกัสแค่งานที่ต้องรับผิดชอบ ทำออกมาให้ดีที่สุดก็พอ เรื่องลูกทิจะดูแลให้เอง”
“…” ยังคงทำหน้าเศร้าอ้อนฉัน
“เกอร์ไม่ต้องห่วงลูกเลย ทิสัญญาจะดูแลเขาให้ดีที่สุด”
“เกอร์รู้ว่าทิชาดูแลลูกได้ เกอร์แค่อยากมีส่วนร่วมในการใช้ชีวิตของลูกในแต่ละวันนี่”
“พ่อทิกเกอร์อย่างอแงสิคะ” ฉันพูดปลอบเมื่อทิกเกอร์กำลังน้ำตาคลอ
“เกอร์รักลูกอะ รักทิชาด้วย อยากอยู่ด้วยกันอยากส่งลูกไปเรียนตอนเช้าตอนเย็นก็ไปรับแวะพาลูกกินของอร่อย”
“พ่อทิกเกอร์ พ่
