“ทิชายินดีจะแต่งงานกับเกอร์ไหม”
“เอาแบบนี้เลยเหรอ” หน้าทิชาตื่น ๆ เออ ผมก็ไม่คิดว่าจะขอเธอในจังหวะแบบนี้ จริง ๆ ทุกอย่างมันต้องดีกว่านี้
“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ขอใหม่ได้ไหม” เห็นสีหน้าทิชาแล้วผมรู้สึกอาย แหวนสักวงยังไม่มีจะสวม ยังมากล้าขอเธอแต่งงาน
“ตอนไหนทิก็แต่งทั้งนั้น”
“หืม?”
“แต่งไงเราแต่งงานกันนะเกอร์ ท่ามกลางดอกกุหลาบในไร่อุ่นรัก ไม่ต้องจัดอะไรใหญ่โตแค่มีรูปถ่ายก็ได้”
“ครับ แต่งครับ เกอร์จะแต่งกับทิชา” แต่งานแต่งของเราจะมีแค่รูปถ่ายอย่างเดียวไม่ได้ อย่างน้อยแหวนที่เคยซื้อเก็บไว้ต้องได้เอาออกมาใช้
“ดีใจด้วยนะทั้งสองคน ในที่สุดทั้งคู่ก็จะได้แต่งงานกัน” ผมขอกลับคำที่ว่าไม่เคยเห็นรอยยิ้มสดใสของอลินในเวลาปกติ เพราะตอนนี้ผมเห็นเธอยิ้ม ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ ดวงตาเธอเปรี่ยมไปด้วยความดีใจ
“ขอบคุณค่ะคุณอลิน” แต่ที่ยิ้มกว้างกว่าใครคงเป็นทิชาคนรักของผม อ้อ ผมด้วยอีกคนที่หุบยิ้มไม่ได้เลย
สามว
