"พี่บัวขา น้องปุณณ์ น้องปัณณ์ พี่ฟ้าใสมาหาแล้ว" เสียงใสๆ ของเรนิตาดังลั่นบ้านของแทนไท
"ฟ้าใสวิ่งช้าๆ สิคะ" แบมเอ่ยปรามลูกสาว
"ถ้าช้าก็ไม่เรียกวิ่งสิคะคุณแม่" เท้าเล็กๆ หยุดวิ่งหันมาบอกคนเป็นแม่หน้าทะเล้น
"ฟ้าใสย้อนคุณแม่หรอคะ" แบมตะโกนว่า แต่เรนิตาก็วิ่งเข้าบ้านไปไม่ได้สนใจเสียงของคนเป็นแม่
"เค้าว่าลูกพูดถูกนะ" สายฟ้าพูด
"บี๋คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม" แบมหันหน้ามาว่าคนเป็นสามี
"บี๋อยากเป็นม่ายหรอ" สายฟ้าถามหน้าทะเล้น
"อืม เค้าจะได้หาพ่อใหม่ให้ฟ้าใส" แบมพยักหน้าตอบ
"อย่าหวังเลย บอกเลยมีตาย ชู้ตายคาตีน เมียตายคาเตียง" สายฟ้าว่าพลางรั้งใบหน้าหวานเข้ามาจูบที่ขมับหนักๆ
"แต่....." ยังไม่ทันที่แบมจะได้โต้เถียงน้ำเสียงสั่นเครือของลูกสาวก็ดังขึ้น
"คุณพ่อขา คุณแม่ขา"
"อ้าว ฟ้าใสเป็นอะไรคะ"
"ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ... ฮึก... ฮึก... พี่บัวไม่อยู่ น้องปุณณ์ไม่อยู่ น้องปัณณ์ไม่อยู่ คุณลุง
