ศิริกุลปิดประตูห้องพักคนไข้ เธอยังไม่ได้ตอบคุณพิพิธว่าเธอจะกลับไปเรียนหรือไม่
“คุณกลับไปเรียนเถอะกุล ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้เลย” เดชาธรพูดตามหลังทำให้เธอหันมามองเขา
“ผมหวังดีกับคุณจริงๆ หวังดีมาตลอดตั้งแต่ตอนที่เรายังเรียนด้วยกันที่โน่น”
วรินทรเริ่มเข้าไปดูแลงานแทนพิพิธที่บริษัทของพ่อตาในสามวันต่อมา พนักงานและผู้บริหารต่างให้การยอมรับเขาอย่างดีเมื่อรู้ประวัติการทำงานของเขา
“การประชุมบริหารบอร์ดคราวหน้า ผมอยากให้มีการดันให้ผึ้งรับหน้าที่รักษาการแทนคุณพ่อ” เขาพูดในคืนหนึ่งก่อนนอน ตอนนั้นคุณพิพิธกลับจากเข้ารับเคมีบำบัดแล้ว ท่านพาเด็กชายวริษฐ์ไปส่งที่เชียงใหม่และถือโอกาสไปพักฟื้นที่นั่นด้วย
“ทำไมต้องเป็นผึ้งล่ะคะ คุณเคยบอกว่าจะดูแลให้ไง” เธอคิดว่าตัวเองยังประสบการณ์ไม่มากพอที่จะรักษาการแทนบิดา ธุรกิจเกี่ยวกับสุขภาพและโรงพยาบาลเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นเลย
“พี่ดูให้ได้แต่ไม่อยากให้ใครมอง
