“ไวน์จะลาพักร้อนสิบแปดวันเลยเหรอ” วรินทรถามด้วยความแปลกใจ ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาเกือบสี่ปีญาติผู้น้องแทบไม่เคยใช้สิทธิ์วันลาพักร้อนเลย
“ค่ะพี่โต ไวน์จำเป็นมาก” เธอตอบสั้นๆ ไม่ได้แจ้งชัดเจนว่าจะไปไหน ถือว่าวันลาพักร้อนเป็นสิทธิ์ของพนักงานที่ลาได้
“ลาสิบแปดวันมันก็เกือบเดือนแล้วถ้าหักเสาร์อาทิตย์ออก” เขาพึมพำแล้วดูปฏิทิน
“ไวน์ไม่เคยลาเลยตอนนี้ก็กลางเดือนแล้ว เอางี้พี่ให้หยุดไปเดือนครึ่งเลยก็ได้ ไวน์มาทำงานอีกทีวันที่ 1 กันยาเลยก็ได้แต่ถ้ามีงานบัญชีที่ต้องทำด่วนก็ทำแล้วส่งมาทางอีเมล” วรินทรตัดสินใจ เขาไม่มีเลขาคนใหม่แต่รับสมัครพนักงานมาช่วยงานวรรัตน์แทน
“ขอบคุณมากค่ะพี่โต” เธอยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้านายเซ็นอนุมัติวันลาและเขียนเพิ่มว่าให้ลาได้สามสิบวันเต็ม หญิงสาวรับแฟ้มคืนและทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่ถูกเรียกไว้เสียก่อน
“ไวน์ ได้ข่าวผึ้งบ้างไหม” เขาคิดถึงมธุรส ยิ่งเห็นน้องฟ้าลูกของบุณฑริกก็ยิ
