กลับบ้านกันเถอะ

‘ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาไวน์นี้ประจำทุกค่ำคืน’ “เดี๋ยวๆ ไอ้หมี กูว่ากลอนมึงแปลกๆ ไหมวะ” ธนินท์ ทันตแพทย์หนุ่มสุดฮอตติงเพื่อนสนิท อธิศแพทย์ประจำบ้านที่กำลังเมาได้ที่และเริ่มพร่ำกลอนบวกดัดแปลงนิดหน่อย “แปลกตรงไหน ก็แฟนกูชื่อไวน์ กูก็ต้องเมาไวน์ไหมวะ” อธิศย้อน “ไอ้นนท์มึงเงียบก่อน ปล่อยไอ้ห่าหมีมันบ่นไป คนอกหักมึงก็เข้าใจมันหน่อย” วราเพื่อนอีกคนแทรกขึ้นกลางวง พวกเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยม ต่างคนต่างเรียนในคณะที่แต่ละคนสนใจแต่ก็มักจะหาเวลามาพบกันเสมออย่างน้อยปีละสองครั้ง “กูไม่ได้อกหักโว้ย ไวน์รักกูจะตาย เขาต้องเชื่อใจกูสิ” อธิศยังคงเชื่อมั่นในตัวคนรักอยู่ “มึงก็ต้องดูด้วยว่ามึงทำอะไรไว้ มึงปล่อยให้หมอทรายมาเกาะแกะ มาลงรูปคู่แท็กในเฟสหน้าชื่นตาบาน ให้แฟนมึงโลกสวยแค่ไหนก็ต้องคิดมาก” “กูไม่ได้คิดอะไรกับหมอทราย