ร่างสูงใหญ่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มที่ตอนนี้มันช่างกว้างจนน่าหงุดหงิดใจราวกับคนที่กำลังหยุดหายใจ อากาศภายในห้องนอนอบอุ่นไม่หนาวเหน็บเหมือนภายนอก แต่หัวใจของเขากลับเย็นเยียบและกำลังกรีดร้องด้วยความทรมาน
นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม...เดือนกันยาไม่ได้จากเขาไป หล่อนแค่ยังไม่ได้กลับเข้ามาภายในห้องนอนเท่านั้น หล่อนยังคงอยู่ที่นี่กับเขา ไม่ได้จากไปไหน
แม็กซิมัสวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าให้ตัวเองแค่ฝันไป แค่ฝันร้ายไปเท่านั้น พอตื่นขึ้นมาก็จะมีร่างแน่งน้อยที่เคยประคองกอดแนบกายอยู่เคียงข้าง
หยาดน้ำตาไหลออกทางหางตาทั้งสองข้างเมื่อสมองไม่ยอมโกหกดั่งที่หัวใจพยายามสั่ง ความเป็นจริงมันถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง เขาได้สูญเสียเดือนกันยาไปแล้วจริงๆ
ความเจ็บปวดที่เต้นระริกอยู่ภายในอกทำให้คนที่นอนนิ่งอยู่เนิ่นนานค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ความมืดมิดภายในห้องทำให้เขาปล่อยน้ำตาออกมาท่วมแก้มอย่างไม่ต้องเกรงว่าใครจะมาเห
