"ณิชาอุ้มลูกสาวขึ้นบ่า ฝ่ามือเรียวลูบหลังเด็กน้อยให้หายสะอื้น ก่อนจะตามเดินตามวายุออกไป
" โอ๋ ..ไม่ร้องนะคะลูกสาวเเม่ "
..ขาเรียวรีบก้าวเดินตามหลังคนเป็นสามีไปติดๆ
ตามหลังด้วย เจอา โจฮันเเละน้ำตาล
"นายมึงพวกมึงนีเป็นอะไรวะ ตลาดคุณณิต่อหน้าคุณหนูร้องจ้าเลย กุละสงสาร "
น้ำตาลแอบบ่นกับสองหนุ่มข้างๆกาย
"เเล้วมึงอะ พาคุณณิออกมา ดื่มไม่บอกนายซักคำ มึงไม่กลัวรึไง ?
เจอาหันมาถามเธอตอบ
"กูเตือนคุณณิเเล้ว เเต่เธอบอกว่าจะรับผิดชอบเอง เเล้วกุทำไงได้ละ ?
"กูว่างานนี้ต้องมีคนเจ็บชัวร์ "
โจอันพุดทิ้งท้ายก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆ ตามเจ้านายไป
ภายในรถเต้มไปด้วยความเงียบ เจอาขับรถมากับณิชาเเละวายุกับคุณหนูตัวน้อย ส่วนน้ำตาลเเละโจฮันขับคันที่ณิชาพาออกมากลับ
ปัง ปัง ปัง เอี้ยดดด.. ว๊าย..
เสียงรถเบรคดัง
เพราะสุนปืนจากรถคันที่ขับมาเลนข้างๆ
ณิชากรี้ดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบกอดลูกสาวตัวน้อยเเนบอกเน
