บทที่ 17

1464 Words

ร้านอาหารที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย.. "พี่ยังจำได้อยู่อีกเหรอคะว่าน้องชอบอะไร" เชอรี่ยิ้มหน้าบานเลยตอนเห็นเจ้าเวหาสั่งอาหารมาให้ "ทานข้าวด้วยกันทีไรเราก็ชอบสั่งของพวกนี้ไม่ใช่เหรอ" "รักพี่เวย์จังเลยค่ะ" ผ่านไปไม่นานอาหารก็ถูกยกมาบริการ "เชอรี่อยากจะถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ" "ถามอะไร" "พี่รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นนานหรือยังคะ" เชอรี่เริ่มเข้าเรื่องที่อยากจะคุยวันนี้ "ผู้หญิงคนไหน" "คนที่อยู่คลับของพี่คืนนั้นไงคะ" ชายหนุ่มที่กำลังจะตักข้าวใส่ปากหยุดเล็กน้อย "ถามทำไม" "พี่ไม่สงสัยอะไรเลยเหรอคะ" ถ้าพูดเรื่องสงสัยเขาสงสัยเต็มไปหมดเลย เพราะเธอทำอะไรก็น่าสงสัยไปหมด "เราอยากพูดอะไรก็พูดมาสิ" "เชอรี่จะไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะ ผู้หญิงคนนั้น.." เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน.. "ไทเป" ไทเปที่กำลังเก็บของจะกลับบ้านหันไปมอง "เมื่อวานขอบใจมากนะที่ไปส่งเพื่อนเรา วันนี้ฝากเพื่อนกลับด้วยอีกได้ไหม" "ได้สิ" ตอบแค

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD