“เปิดโทรศัพท์แล้วก็ไม่เห็นว่าจะโทรมาสักสาย มิสคอลไม่มีเลย ไม่คิดจะง้อเลยสักนิด...ไม่สบายงั้นเหรอ?”
เพื่อความสบายใจ เธอจะคิดซะว่าเพราะเขาไม่สบายก็แล้วกัน แต่การจะให้เธอไปหาเขาที่บ้านก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะทำ เพราะเธอเป็นคนไล่เขาเองเมื่อคืนนี้ เธอน่ะโกรธเขา ไม่ใช่เขาโกรธเธอ เรื่องอะไรเธอจะง้อก่อนล่ะ
“ก็...จะไม่ให้โกรธได้ไง พูดออกมาได้ เชิญจู๋จี๋กันตามสบายเลยครับ” แต่เขาป่วยอยู่นะ “ก็ช่างปะไร เดี๋ยวยัยหมอเดียร์ก็คงจะไปดูแลเองแหละ”
การที่เธอพูดไปแบบนั้น มันยิ่งทำให้ตัวเองร้อนใจเข้าไปใหญ่ เพราะหากนาเดียร์ไปหาทัดเทพจริง ๆขึ้นมาล่ะก็ เธอคงอยู่ไม่ติดแน่
“ช่างเหอะ...ในเมื่อไม่เชื่อใจกันขนาดนั้น มันก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก”
ขาดคำนั้น สัญญาณโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นสายจากอาชวินนั่นเอง เธอตัดสินใจกดสายทิ้งโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว ไม่ใช่รังเกียจรังงอนอะไร แต่เธอไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งนั้น
