“แกมีอะไรจะพูดก็พูดมา”
อาชวินเอ่ยขึ้นก่อน
“ฉันรู้ว่าแกชอบพิมพ์มาก” ทัดเทพตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มข้น จริงจัง “แต่ฉันก็ชอบพิมพ์มากเหมือนกัน...มากกว่าแกด้วย”
“แล้วไง”
“ฉันอยากจะปกป้องพิมพ์ และดูแลเขาไปตลอดชีวิต”
“หมายความว่าแกยอมตัดขาดจากฉัน เพื่อจะได้อยู่กับเธอใช่มั้ย”
“ไอ้วิน...กูขอโทษจริง ๆ กูรู้ว่ากูมาทีหลัง กูเป็นคนผิด กูเลวเอง แต่กูรักเขา กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”
อาชวินหน้าเครียดกว่าทุกครั้ง “และเขาก็รักมึงใช่มั้ย”
“ถ้ากูบอกว่าใช่ล่ะ”
“กูเชื่อ กูรู้มานานแล้ว เพียงแต่กูก็อยากได้โอกาสเหมือนกัน เผื่อเขาจะเปลี่ยนใจ แต่ดูเหมือนสิ่งที่กูทำทุกอย่างมันจะล้มเหลวว่ะ”
ทัดเทพแสดงสีหน้าเห็นใจเพื่อน ทั้งที่ในใจนั้นแทบจะกระโดดโลดเต้น ร้องเฮละโลให้ดังลั่นไปทั้งเมือง
“ไม่ใช่ว่าสิ่งที่มึงทำมันจะไม่ดีนะโว๊ย กูรู้ว่ามึงจริงใจและทำเพื่อเขาจริงๆ” ยื่นมือตบบ่าเพื่อนแรงๆ “แต่มึงก็ไม่ควรทำร้
