“รอบที่แล้วก็ไม่ได้ใส่”

“เย็xพี่” เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ นิ่งสนิท แต่แววตากลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอสั่นโดยไม่รู้ตัว เมลบีชะงักไปทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างงง ๆ “อะไรนะ…” เธอเผลอถามซ้ำเสียงแผ่ว เหมือนไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม หรือแค่ไม่กล้าเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น สกายไม่ได้ตอบเพิ่ม เขาเพียงลุกขึ้น ก่อนจะก้าวขาเดินตรงไปหาเมลบีที่ยืนอยู่หน้าประตู ระยะห่างระหว่างกันหายไปแทบหมดในพริบตา แผ่นหลังของเมลบีชิดบานประตูเต็ม ๆ ลมหายใจเริ่มสะดุดอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งที่เขายังไม่ได้แตะต้องเธอเลยด้วยซ้ำ “หลบหน้าพี่ทำไม” เสียงทุ้มดังต่ำอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเหมือนลมหายใจเขาแตะอยู่ข้างแก้มเธอ เมลบีเม้มปากแน่น สายตาเบี่ยงหนีไปอีกทาง ทั้งที่พื้นที่ให้หนีก็แทบไม่มี “เมล…ไม่ได้หลบ” คำตอบเบาเกินไป เบาจนเหมือนตัวเธอเองก็ไม่เชื่อ สกายมองเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่ว เหมือนพยายามกดอะไรบางอย่างไว้ “ไม่ห