เมลบีขับรถมาเรื่อย ๆ ตามถนนช่วงเย็นที่เริ่มมีรถติดมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เธอกำลังจอดติดไฟแดงอยู่กลางแยกใหญ่ และไฟแดงรอบนี้…นานมากกกกกก
นานจนเธอรู้สึกว่าถ้านอนตอนนี้ก็น่าจะยังทันตอนมันเปลี่ยนเป็นไฟเขียวอยู่เลย แต่ถึงจะนานแค่ไหน เมลบีก็ไม่มีทางหลับอยู่แล้ว
เพราะอะไรน่ะเหรอ…
ครืนนนนนน…
นั่นไง....
เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมชื่อ “พี่สกาย” ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ เมลบีหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบกดรับสายทันที
“พี่สกายยยย…” เธอลากเสียงยาวอย่างคนเอือมปนขำ “สายที่สามแล้วนะคะ เมลยังไม่ทันพ้นไฟแดงเลย”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยจะตอบกลับมา
“ก็เป็นห่วง…” น้ำเสียงนิ่ง ๆ แบบเดิม
แต่เมลบีกลับฟังออกทุกครั้งว่าเขาห่วงเธอจริง ๆ เธอเลยยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอนหัวพิงเบาะรถ
“แค่นี้นะคะ” เมลพูดเสียงอ่อนลง “เมลถึงแล้วเดี๋ยวโทรหาจริง ๆ”
“…”
“ไม่ต้องห่วง เมลจะค่อย ๆ ขับเรื่อย ๆ ไ
