เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกโดยไม่รู้ตัว ภายในร้านที่ตอนแรกยังมีที่ว่างอยู่บ้าง ตอนนี้กลับแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงเพลงดังขึ้นกว่าช่วงหัวค่ำ แสงไฟสลัวสีส้มปนม่วงสะท้อนผ่านแก้วเหล้าบนโต๊ะเป็นประกายระยิบ เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว และบทสนทนาหลากหลายดังปะปนกันไปทั่วร้าน บรรยากาศเริ่มคึกคัก…จนเกือบจะวุ่นวาย โต๊ะของเมลบีกับเพื่อน ๆ ก็ไม่ได้ต่างกันนัก แก้วบนโต๊ะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงคุยเล่นที่เริ่มดังขึ้นตามระดับแอลกอฮอล์ในเลือด “อีเมลลล~” เสียงยานยาวของเจนนิสดังขึ้น พร้อมกับแขนที่โอบคอเมลบีเข้าไปกอดแน่นแบบคนเริ่มเมาเต็มที่ “กูไม่ได้ทิ้งมึงนะเว้ย…แต่มึงอ่ะ ทิ้งกูไปมีผัว…” เธอบ่นเสียงอู้อี้ปนงอแงอย่างเห็นได้ชัด เมลบีเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร เสียงที่ตอบกลับยานไม่แพ้กัน “มึงค่ะ~ มึงทิ้งกูก่อนค่ะ…” สองคนเริ่มเถียงกันแบบไม่มีเหตุผล ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบา ๆ ของคนบนโต๊ะ “ไม่

