“พี่ต่างหาก…”
“หืมมม…โชคดีอะไร” เมลบีลืมตาขึ้นมามองเขา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “พี่สกายน่ะโชคร้ายแล้ว ที่มาเจอเมล 5556556655”
สกายมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่นะ” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตากลับจริงจังมากกว่าที่เมลบีคิด
“พี่ว่าพี่ไม่ได้โชคร้ายเลย” มือใหญ่ยังคงลูบผมเธอเบา ๆ ระหว่างพูด “พี่ว่าพี่โชคดีด้วยซ้ำ…ที่ได้เจอเธอ”
เมลบีเผลอนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเม้มปากกลั้นยิ้ม
“เหรอ?” เธอถามเสียงอ้อน ๆ พลางขยับแก้มถูที่หน้าท้องเขาเล่น “เมลไม่ได้คิดแบบนั้นนะ เมลดื้อจะตาย แถมยังชอบเถียงพี่สกายด้วย”
สกายหลุดขำเบา ๆ
“เธอก็ดื้อจริง”
“เห็นไหม!” เมลบียกคิ้วเหมือนจับผิดได้
“แต่พี่ชอบ” คำตอบนั้นทำเอาเมลบีชะงักไปอีกครั้ง
ก่อนที่สกายจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แบบเดิม “เธอดื้อ…แล้วก็ชอบเถียงบนเตียง แบบนั้นพี่โอเค”
เมลบีถึงกับเบิกตาขึ้น ก่อนจะรีบตีแขนเขาเบา ๆ ทันที “แหนะ! วนเข้าเรื่องนี้อีกแล้วนะ”
“
