แหวนวงเล็กค่อย ๆ เลื่อนผ่านปลายนิ้วของเมลบีอย่างช้า ๆ สกายจับมือเธอมั่นคง ไม่สั่น ไม่ลังเล เหมือนทุกอย่างถูกคิดมาแล้ว เมื่อแหวนสวมเข้าที่ นิ้วนางข้างซ้ายของเธอก็มีประกายบาง ๆ สะท้อนแสงไฟ
สกายเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แววตานิ่ง สุขุมแบบเดิม แต่ลึกลงไปมันชัดเจนมาก “ถ้างั้น…” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงเรียบ “เธอเรียนจบเมื่อไร เราแต่งกันเลยนะ”
ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีคำล้อเล่น มันคือประโยคธรรมดา…แต่จริงจัง
เมลบีตาโตทันที
“ดะ…เดี๋ยว!” เธอเผลอหลุดเสียงสูง “พี่สกายจะรีบไปไหนเนี่ย”
สกายขยับคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นจาง ๆ “รีบ” เขาตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ “กลัวมีคนมาแย่ง”
เมลบีหัวเราะออกมาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะย่นจมูกใส่เขา
“โอ๊ยยย…” เธอส่ายหน้า “เมลไม่เคยมองผู้ชายคนไหนด้วยสายตาที่เมลมองพี่เลยนะ”
น้ำเสียงเธอค่อย ๆ จริงจังขึ้น
“เมลเป็นคนซื่อสัตย์กับตัวเองมาก ๆ ถ้าเมลเลือกแล้ว ยังไงเมลก็ไม่เปลี่ยนใจ”
เธอขยับเข้าใ
