เสียงสัญญาณยังคงดังถี่ไม่หยุด
ตื้ด…ตื้ด…ตื้ด…
ตัวเลขบนหน้าจอค่อย ๆ ลดลงช้า ๆ เหมือนนับเวลาถอยหลังของบางสิ่งที่ไม่มีใครอยากยอมรับ
พยาบาลยังคงชะงักอยู่เพียงเสี้ยววินาที เสี้ยววินาทีที่ยาวนานเกินไปสำหรับคนที่กำลังขาดอากาศ
ในมือของพยาบาลถืออุปกรณ์ฉุกเฉินไว้แน่น แต่เธอยังลังเล เมลบีมองภาพนั้น แล้วบางอย่างในตัวเธอก็ขาดผึง เธอยื่นมือไปคว้าอุปกรณ์ ก่อนขยับตัวเข้าประจำที่ข้างเปลทันที
“น้อง! จะทำอะไร” เสียงของพยาบาลดังขึ้น ปนทั้งตกใจและห้ามปราม
เมลบีเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงจัดจากแรงกดดันที่สะสม
“ช่วยคนไข้ไงคะ!”
เสียงเธอไม่ใช่เสียงปกติอีกต่อไป มันดัง…สั่น…และเต็มไปด้วยความกลัวที่กลายเป็นความดื้อดึง
“แต่น้องจะทำเองได้ยังไง น้องไม่ได้เป็นหมอนะ” พยาบาลสวนกลับทันที
เมลบีกำอุปกรณ์แน่นจนมือสั่น ลมหายใจเธอขาดเป็นช่วง ก่อนเสียงจะดังขึ้นกว่าเดิม แทบจะตะโกน
“งั้นพี่ก็ทำเองดิว่ะ!”
“เขาจะตายอยู่แล้ว จะลั
