“ห้องเชือด”

วันต่อมา… หลังจากเมื่อคืนต้องพาคุณยายส่งโรงพยาบาล กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็เกือบเช้า พอกลับถึงห้อง ทั้งเมลบีและสกายก็แทบหมดแรง หลับสนิททันทีเหมือนร่างกายตัดทุกอย่างทิ้งไปชั่วคราว ทั้งความเหนื่อยจากการเรียนทั้งวัน บวกกับเหตุการณ์ชวนตกใจที่เพิ่งผ่านไป ทำให้ไม่มีแรงแม้แต่จะคิดอะไรต่อ สกายไม่ยอมให้เมลบีกลับห้องตัวเอง เขากลัวว่าเธอจะคิดมากแล้วนอนไม่หลับถ้าต้องอยู่คนเดียว สุดท้ายเลยพามานอนที่คอนโดของเขาแทน โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่การอยู่ใกล้กันก็เหมือนช่วยให้ใจนิ่งลงแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเกือบแปดโมงเช้า เมลบีมีเรียนเก้าโมงตามปกติ แต่เพราะนอนแปลกที่…หรืออาจเพราะเรื่องเมื่อคืนยังวนอยู่ในหัว เธอเลยตื่นเร็วกว่าทุกวันเล็กน้อย ต่างจากคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งยังหลับลึก สีหน้าสงบเหมือนไม่มีอะไรในโลกต้องกังวล ลมหายใจสม่ำเสมอจนเมลบีเผลอมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว เธอค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวั