“ฮึบ....แบบนี้ก็น่าจะได้แล้วล่ะ” จัสมินในชุดนอนกำลังยกกล่องลังที่พอจะมีอยู่มาวางขวางตรงประตูห้องนอนเอาไว้ เธอไม่ได้เอามาใช้กันโจรหรือขโมยที่ไหนหรอกแต่ว่าเอามาป้องกันพี่กันต์นี่แหละ.....ถึงจัสมินจะไม่เข้าใจสิ่งที่พี่กันต์พูดถึงแต่ว่าสายตาของพี่กันต์ตอนนั้นน่ะเหมือนพวกโรคจิตในละครที่น้องมินเคยแอบพ่อดูเลย นึกแล้วเธอก็ขนลุกซู่จนต้องเอามือมาลูบที่แขนน้อยๆ ของตัวเอง
“พี่กันต์น่ากลัวจัง”
“หรือตั้งใจจะแกล้งเพราะว่าเราอยากมีแฟนแค่นั้นเหรอ หึ้ย! นิสัยไม่ดีสุดๆ เลย แถมยัง....ทำแบบนั้นอีก”
พอนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในห้องนอนนี้ที่เธอต้องนอนอ้าขาแล้วโชว์น้องสาวที่หวงแหนให้พี่กันต์ดูแล้วจัสมินก็รู้สึกอายขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามจะลืมๆ แล้วนะแต่มันก็ลืมไม่ได้สักที แถมใจมัน....ยังเต้นแรงอีกต่างหาก
จัสมินสะบัดหน้าไล่ความคิดที่รบกวนจิตใจออกไปแล้วกลับไปนอนบนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับดึงน้องกระต่ายที่พี่กันต์ซื
