“พอแล้วค่ะ”
เขายอมละมือออกมาแล้วถอดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายต้นมะพร้าวสีฟ้าขาวของตัวเอง เทครีมกันแดดใส่มือเล็กแล้วบังคับให้มาลูบไล้บนแผงอกแกร่งและลอนกล้ามท้องที่ขึ้นชัดเจนชวนใจสั่น
“คุณ..”
“ทาให้หน่อยสิ ผมทาไม่ถึง”
“แต่นี่มันด้านหน้านะคะ”
“นั่นแหละ ทาให้หน่อยนะ ผลัดกันครับ”
เธอถอนหายใจ ยอมลูบไล้ครีมกันแดดไปจนทั่วเรือนร่างสุดเพอร์เฟคของเขา มือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ดับความประหม่าที่กำลังจู่โจมจนร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
เขาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปาก บีบครีมลงมือแล้วถือวิสาสะละเลงครีมนั้นลงบนความนุ่มหยุ่นของเธอในทันที
“อุ๊ย คุณปั้น”
แม้พยายามแล้วที่จะขยับตัวหนี แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจคิดเมื่อเขาดึงเธอกลับมานั่งที่เดิม ทั้งยังลูบไล้ผิวกายขาวผ่องจนทั่วอีกต่างหาก
“พอแล้วค่ะ”
เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น การได้แกล้งหาเศษหาเลยกับเธอนิดๆ หน่อยๆ มันทำให้หัวใจแกร่งกระชุ่มกระชวยและมีชีวิตชี
