ธารารินยืนกอดกรอบรูปของคนเป็นพ่อ มองปล่องควันไฟสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ที่สูง ปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบๆ ในอ้อมกอดของคนเป็นสามีที่คอยประคองร่างบอบบางซึ่งซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
ตลอดเวลาห้าวันที่ผ่านมา เธอแทบจะไม่ยอมแตะต้องอาหารเลย แม้จะรู้ว่าทำแบบนี้แล้วพ่อจะเป็นห่วง แต่ก็ไม่สามารถทำใจได้ภายในไม่กี่วันเมื่อต้องเสียบุคคลผู้เป็นโลกทั้งใบของเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ
ปัณจธรเองก็ไม่เคยจะยอมห่างเธอไปไหน เขาคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดแม้ว่าหลายวันมานี้เธอจะพูดกับเขานับคำได้ และหลายครั้งที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยมองไปยังจุดที่พ่อของเธอนอนหลับพักผ่อนตลอดกาล
“คุณพ่อท่านไปสบายแล้วครับน้ำ ไม่เจ็บไม่ปวดกับร่างกายที่ชำรุดอีกแล้ว ท่านไม่ได้จากน้ำไปไหน แค่ย้ายจากอยู่ในชีวิต มาอยู่ในหัวใจและความทรงจำแทน”
คนตัวบางดวงตาบวมช้ำเงยหน้ามองเขา แววตาแสนเศร้านั้นทำเอาเขาแทบหายใจไม่ออก สงสารเธอเหลือเกินจนอยากจะรับเอาความเจ็บ
