เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ดวงตาและทอแสงก็เก็บของลงกระเป๋า เตรียมตัวจะกลับบ้านเหมือนทุกวัน แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกออกจากโต๊ะทำงานไปไหน เสียงทุ้มของเจ้านายหนุ่มที่สั่งผ่านอินเตอร์คอมก็ดังขึ้น
“คุณดวงตากลับบ้านได้ครับ ส่วนทอแสง เข้ามาหาพี่หน่อย เอาแฟ้มผลประกอบการไตรมาสที่แล้วมาด้วย”
“ค่ะ”
ทอแสงหันไปส่งยิ้มแหยๆ ให้กับเลขารุ่นพี่ ที่จริงเขาสั่งเอาไว้หลายวันแล้วว่าถ้าเรียนงานกับดวงตาเสร็จเมื่อไหร่ เขาก็จะสอนเธอในแบบของเขาบ้าง ซึ่งเธอก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นวันนี้ ก็เธอเพิ่งเรียนจบหลักสูตรแบบละเอียดไปเมื่อเช้านี่เอง
“ให้พี่อยู่ช่วยอะไรไหม”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ดวงกลับบ้านเถอะ พี่เชนคงจะเริ่มสอนงานหนูแล้ว ถ้าพรุ่งนี้พี่เห็นหัวหนูปูดๆ พี่ไม่ต้องตกใจนะคะ พี่เชนเขกหัวทื่อๆ ของหนูเองค่ะ”
ไม่รู้จะขำหรือสงสารสาวน้อยแสนซื่ออย่างเธอดี ที่จริงตลอดเวลาที่สอนงานกันมาเดือนกว่า ทอแสงแม้จะเรียนรู้ช้า แต่ก็ไม่ได้ซื่อบื้อ
