ราเชนทร์เดินออกมาจากห้องทำงานของตัวเองในตอนสาย ตั้งใจจะออกมาเรียกคนตัวบางที่วันนี้ไม่ยอมโผล่หน้าเข้าไปหาเขาเลย ส่งข้อความไปเท่าไรก็ไม่ยอมอ่าน เลยต้องออกมาตามด้วยตัวเอง แต่ก็พบเพียงโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า
“คุณดวง ทอแสงไปไหนล่ะครับ”
“อ๋อ ดวงพาไปนอนที่ห้องพยาบาลแล้วค่ะ เมื่อกี้ดวงเอาขนมออกมากิน น้องเหม็น เลยวิ่งไปอาเจียน พอมานั่งแล้วกินน้ำก็วิ่งไปอาเจียนอีกค่ะ จะให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไป”
“ท้องเสียหรือเปล่า หรือว่าอาหารเป็นพิษ”
“น้องบอกว่าไม่ได้ท้องเสียนะคะ แค่คลื่นไส้ค่ะ”
เขามองไปที่โต๊ะของเธออย่างครุ่นคิด ราวกับมีเจ้าตัวนั่งอยู่ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อดวงตาเรียกเขาหลายครั้ง
“คุณเชนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดวงเรียกหลายครั้งแล้ว”
“เอ่อ ไม่มีอะไร คิดอะไรไปเรื่อยน่ะ ถึงว่าผมส่งไลน์หาทอแสงไม่ตอบผมเลย สงสัยจะหลับอยู่”
“อ๋อ น้องลืมเอาโทรศัพท์ไปค่ะ ดวงได้ยินเสียงมันดังมาจากในกระเป๋า”
“อ้าวเหรอ งั้น
