ประมุขของบ้านมองหนุ่มสาวที่เดินตามกันลงมาจากบนชั้นสองเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ที่น่าแปลกใจคือลูกสาวคนสวยที่ชอบแต่งตัวจัดจ้านและมีความมั่นใจตลอดเวลา กลับหลบสายตา เดินก้มหน้างุดเข้ามานั่งข้างๆ โดยที่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย แถมเสื้อผ้าที่ใส่ลงมาก็ราวกับตอนนี้มันคือฤดูหนาวทั้งที่ร้อนตับแทบแตก
“สวัสดีครับ คุณพ่อ ผมขอโทษนะครับที่ถือวิสาสะขึ้นไปนอนกับคุณน้ำข้างบน”
“นี่คุณ..”
ธารารับไหว้ชายหนุ่มรุ่นลูก ก่อนจะตกใจเมื่อลูกสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างตะโกนขัดเสียงดัง
“ยัยน้ำ”
“ขอโทษค่ะพ่อ เอ่อ คือคุณปั้นเขามาคุยธุระกับน้ำ พอดีว่าคุณปั้นเขาไม่ค่อยได้หลับได้นอนน่ะค่ะ เลยง่วง น้ำเลยให้นอนพัก กลัวว่าจะไปขับรถหลับในชนใครตายเสียก่อน”
“ครับ ตามนี้เลยครับคุณพ่อ”
ดวงตาคมกริบแวววาว มุมปากหยักยกยิ้มขำ มันน่าหมั่นไส้จนเธออดที่จะถลึงตาใส่เขาไม่ได้ ทั้งที่คราแรกที่ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเขาตอนเด็กในบ้านเคาะปร
