“คุณนี่หน้าไม่อายจริงๆ”
คนตัวบางบ่นกระปอดกระแปดเมื่อเขาและเธอกลับมาถึงห้องพัก เธอวางกระเป๋าและกำลังจะถอดเครื่องประดับที่หน้าโต๊ะกระจก แต่กลับถูกเขาเดินตามมายืนประกบซ้อนอยู่ด้านหลังในระยะประชิด ร่างกายใหญ่โตแนบกับร่างกายของเธอตั้งแต่หน้าอกจนถึงปลายเท้า
“นี่คุณ ถอยออกไปนะ”
ในเมื่อเขาไม่ถอย เธอเลยจะขยับตัวหนี แต่เขากลับวางมือเท้าโต๊ะตัวนั้นกักขังเธอเอาไว้อีกแล้ว
ดวงตากลมโตที่ตกแต่งสีสันสวยงามตวัดมองเขาผ่านกระจกเงาอย่างไม่พอใจ
“คุณต้องการอะไรจากฉันอีก ทำฉันอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าเขายังไม่พออีกหรือไง”
“แคร์หมอนั่นมากนักหรือไง”
“ใช่ ก็เขาเป็นเพื่อนฉัน”
“แต่ผมเป็นผัวคุณ”
เธอเถียงไม่ออก เพราะเขาเป็นสามีของเธอจริงๆ แม้ทางพฤตินัยจะยังไม่ใช่ แต่ทางนิตินัยนั้นเธอไม่สามารถปฏิเสธได้
“คุณควรรักษาหน้าให้ฉันบ้าง”
“รักษาหน้าอะไร ให้ผมไปนั่งเฉยๆ ฟังมันจีบเมียตัวเอง แล้วปล่อยคุณไปปิดดีลกับมันในห้อง
