ความคิดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของได๋ค่อยๆจางหายไป แล้วเธอก็ยื่นมือออกไปช้าๆ นิ้วเรียวเกือบจะได้แตะปลายผมของเขา แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะหยุดไว้กลางอากาศ
'อย่าเลย อย่าทำแบบนั้นเลยดีกว่า' ได๋ถอนมือกลับมา พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวเมื่อครู่ ถูกความกลัวกลืนกินจนแทบไม่เหลือ
เธอจำได้ดี น้ำเสียงแข็งกร้าวพร้อมกับสายตาเย็นชา การกระทำหลายๆอย่างที่ไม่เคยถามความสมัครใจของเธอเลยสักครั้ง
แม้วันนี้เขาจะอ่อนลง ถึงแม้เขาจะยอมแบกโซฟาขึ้นบันได และยอมขอนอนอยู่แค่มุมห้องอย่างเงียบๆ แต่เธอก็ยังไม่กล้าเชื่อ เพราะถ้าวันหนึ่งเขากลับไปเป็นอัคนีคนเดิม เธอคงไม่มีแรงพอจะลุกขึ้นมาปกป้องหัวใจของตัวเองอีกแล้ว
“อย่าทำให้ฉันใจอ่อนเลยนะคะ”
เธอกระซิบเสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเอง แต่สายตากลับยังมองไปที่เขาไม่ยอมลดละ
ในจังหวะนั้นอัคนีขยับตัวเล็กน้อยใคิ้วเข้มขมวดแน่นกว่าเดิม ริมฝีปากห
