@ร้านได๋วิดดิ้ง
“ได๋ค่อยๆเดินนะ”
อิฐบอกน้องสาวเสียงเบา หลังจากหมออนุญาตให้กลับบ้าน เขาก็พาเธอกลับมาที่ร้านทันที โดยมีอัคนียืนอยู่ไม่ไกล มองทุกก้าวที่เธอก้าวเดินด้วยความเป็นห่วง
“จับได๋สิ ปล่อยให้เธอเดินเองแบบนั้นได้ไง เธอยิ่งชอบมึนหัวอยู่ด้วย”
อัคนีพูดออกไปตามสัญชาตญาณ เสียงนั้นดุขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือหนายกขึ้นมาครึ่งหนึ่งก่อนจะชะงักกลางอากาศ เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเข้าไปใกล้เธอมากกว่านี้ อาจทำให้เธอจะถอยหนี
“คุณก็เข้ามาประคองเองเลยสิ ผมต้องเก็บของด้วย”
อิฐพูดเปิดทางให้กับอัคนี พร้อมทั้งจ้องมองไปที่อัคนีก่อนจะกระพริบตาปริบๆ เป็นการส่งสัญญาณให้อัคนีเดินเข้าไปพยุงน้องสาวของเขา
อัคนีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจเต้นแรงอย่างคนที่กำลังขออนุญาตทั้งที่ไม่มีสิทธิ์
“ไม่นะคะ หนูเดินเองได้ค่ะ”
ได๋รีบพูดเสียงแข็ง ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเร็วขึ้นเล็กน้อยเพื่ออยู่ให้ห่างกับอัคนี แต่ร่างกายที่เพิ่งผ่านอาการ
