ด้านได๋
“อึก!… อือ!…”
ร่างบางทรุดตัวลงนั่งพิงผนังห้องน้ำ มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือเกาะขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อน
“อ้วก!...”
เธอก้มหน้าอ้วกอีกครั้ง ทั้งที่น้ำย่อยแทบไม่เหลือแล้ว แต่ร่างกายกลับบีบคั้นไม่หยุด เสียงอาเจียนดังสะท้อนในห้องน้ำแคบๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ได๋… แกไหวไหม”
เปรี้ยวใจก้มหน้าลงลงข้างๆ เธอรีบยกมือรวบผมให้เพื่อน มืออีกข้างลูบหลังอย่างแผ่วเบา
“หายใจลึกๆนะ หายใจเข้าออกช้าๆตามที่ฉันบอก”
ได๋พยายามทำตาม แต่ลมหายใจกลับสั่นระริกเหมือนคนจะขาดใจ
“ฉัน… ฉันไม่ไหวแล้วแก มันเหมือนร่างกายฉันไม่ใช่ของฉันเลย”
เสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำขนตางอนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา
เปรี้ยวใจกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเจ็บปวดแทนเพื่อนจนพูดไม่ออก
อิฐยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำสีหน้าเคร่งเครียด ผู้ชายที่เคยใจแข็งมาตลอดวันนี้กลับดูทำอะไรไม่ถูก
“ได๋ เดี๋ยวพี่พาไปนั่
