“ได้สิ”
มือหนาขยับจะดึงผ้าเช็ดตัวออกจากเอวแกร่งต่อหน้าต่อตา ได๋สะดุ้งเฮือกหัวใจแทบหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม
“เดี๋ยวนะ! นั่นคุณจะทำอะไร!”
เธอรีบเอ่ยห้ามเสียงหลง พร้อมทั้งเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน
“อ้าว… ก็จะคืนผ้าให้ไง”
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก
“แล้วใครเขาคืนกันแบบนี้ ไม่คิดว่าตัวเองจะโป๊บ้างหรือไง คุณไม่รู้จักคำว่าเกรงใจหรอคะ”
ได๋ย้อนกลับทันควัน เสียงสั่นด้วยทั้งโกรธทั้งอาย
อัคนีหยุดมือไว้เพียงครู่เดียว แล้วม้วนผ้าเช็ดตัวคืนเดิมกลับเข้าที่เองแกร่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ นึกขำในความตื่นตระหนกของเธอ
“โป๊ก็โป๊ไปสิ ยังไงเธอก็เห็นไปหมดแล้ว"
เขาพูดเรียบๆ แต่คำพูดกลับแทงใจ
“นี่! หยุดทำตัวพิเรนๆแบบนี้สักทีได้ไหม แล้วก็ออกไปจากที่นี่ได้แล้วค่ะ”
ได๋หันกลับมาจ้องเขานิ่ง นึกโมโหกับคำพูดที่ไร้ยางอายของเขา ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ แต่อย่างน้อยๆเขาก็ไม่ควรที่จะพูด
ในขณะที่คนตัว
