ธามนั่งนิ่งอยู่บนที่นอน สายตามองนิ่งไปยังเบื้องหน้า คำว่าท้องยังดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด
เขาไม่คิด ไม่เคยคิดเลยว่าได๋จะตั้งครรภ์ ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ที่เขาทิ้งไว้ข้างหลัง จะกลายเป็นชีวิตอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโต
มือของธามกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ภายในอกแน่นจนหายใจไม่สุด ‘เธอเป็นยังไงบ้างนะ แพ้ท้องหนักขนาดนั้นจะไหวได้ยังไง’
เขาไม่กล้าถามเพราะรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ถาม แม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอออกมาเขาก็ยังไม่กล้า แล้วสายตาของธามก็เผลอมองไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะ หน้าจอมืดสนิทแต่หัวใจกลับว้าวุ่นราวกับมันกำลังดังไม่หยุด อยากโทรไปถามเธอว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ไหวไหมกับอาการที่เป็นอยู่ในตอนนี้ แต่ไม่ใช่ในถานะคนรักอย่างเมื่อก่อน แต่ที่อยากรู้ก็เพียงแค่ในถานะของพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ใช่เขาพยายามบอกตัวเองแบบนั้น ถึงแม้ว่าลึกๆแล้วจะยังมีความรู้สึกดีๆอยู่บ้าง
“พี่ธาม”
เสียงของพลอยใสดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนพอจะดึงเขาอ
