"หิวจัง"
ได๋พูดกับตัวเองลองทั้งยกมือขึ้นมาลูกวนไปมาที่หน้าท้องแบนราบ แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่ามีโยเกิร์ตในตู้เย็น เพียงแค่คิดความหิวก็ถาทองขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัว เธอจึงลุกขึ้นจากที่นอนแล้วค่อยๆก้าวขาเดินลงไปยังชั้นล่าง
กึก!!
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากชั้นล่าง ทำให้ได๋ที่กำลังก้าวขาเดินลงบันไดต้องชะงักฝีเท้า
“เสียงอะไรอ่ะ”
เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก เท้าเล็กค่อยๆก้าวลงจากบันไดอย่างระมัดระวัง
แสงไฟสลัวจากโคมเพดานส่องให้เห็นร้านตัดชุดที่เงียบสนิท ทุกอย่างยังดูปกติ
"เฮ้ออออ ไม่มีอะไรหรอก"
เธอถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้เย็น
“หิวอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ ทั้งๆที่จริงข้าวเย็นไปแล้วแท้ๆ”
เธอบ่นให้ตัวเองทั้งที่มือก็เปิดตู้เย็นอยู่แล้ว สายตากวาดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโยเกิร์ตถ้วยเล็กออกมา
ได๋เปิดฝากินไปคำหนึ่งแล้วก็หยุดนิ้มเล็กๆด้วยควา
