"ค่อยๆ เดินนะ"
"ฉันเดินเองได้ค่ะ" เขาพยุงตั้งแต่ลงจากรถจนขึ้นลิฟต์เข้ามาในห้องยังจะมาพยุงอีก
"เดี๋ยวผมไปส่งเตียง" ช่วงนี้คุณหมอให้ระวังไปก่อน ห้ามล้มหรือทำให้ร่างกายได้รับแรงกระทบกระเทือนเด็ดขาด เขาเลยกลัวว่าเธอจะหน้ามืด
"คุณดีใจหรือเปล่าคะที่ฉันท้อง" คำถามนี้มันยังคาใจเธออยู่ อยากถามให้รู้เรื่องกันไปเลย
"ถามอะไรแบบนั้น"
"ก็คุณเองไม่ใช่เหรอคะที่ซื้อยาคุมมาให้ฉันกิน" นิราอดมองหน้าเขาไม่ได้ และก็เห็นด้วยว่าตอนนี้เขากลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกสั่น "ปล่อยค่ะ" เธอแกะมือเขาที่โอบเอวอยู่ออก ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงบนเตียงเอง
"เด็กที่อยู่ในท้องคุณเป็นลูกผม ทำไมผมจะไม่ดีใจล่ะ"
"แต่ท่าทางคุณมันบ่งบอกว่า.." หยุดคำพูดตัวเองไว้ก่อนไม่รู้ว่ามันน่าพูดออกมาไหม
"เก่งจังเลยนะเรื่องคิดเองเออเองเนี่ย" พูดจบสิงหาก็ไปเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาน้ำมาให้เธอดื่ม จังหวะนั้นเขาก็รินน้ำดื่มไปก่อน
"เห็นว่ายาคุมกำเนิด
